Ons bezoek aan Lian


Tijdens onze rondreis (in december 2014) door Thailand hebben we een bezoek gebracht aan Bangkwang. Enerzijds uit nieuwgierigheid, om de keerzijde te zien van ‘het land van de glimlach’ en anderzijds om iemand een hart onder de riem te steken die in zo’n situatie verkeerd.

bezoekruimte BangkwangDaar sta je dan op 1e kerstdag 2014, in 1 van de beruchtste gevangenissen van de wereld oog in oog met een Nederlandse gevangene die levenslang heeft gekregen in verband met drugs.

De gevangene-tralies-glas-1,5 meter lege ruimte-tralies-glas-de bezoeker.

Er lacht ons een jongeman toe aan de andere kant van de tralies. Hij heeft een vriendelijke blik, zachte ogen maar met een bepaalde dofheid en leegte erin. Hij groet ons, wij nemen plaats op de kruk, net als hij en we pakken de hoorn van de telefoon zodat we elkaar kunnen verstaan. We stellen ons voor, ik vraag of het voor hem niet vreemd is dat onbekende mensen hem komen bezoeken. Hij geeft aan dat wij zijn familie zijn. De mensen die hem komen bezoeken zijn zijn familie. Dat is alles wat hij heeft.

Ik observeer hem, luister naar hem, kijk in zijn ogen. Ik zie een lach op zijn gezicht. Telkens nadat hij stopt met praten lacht hij. Maar ik voel zoveel verdriet achter die lach. Is het een lach omdat hij zich ongemakkelijk voelt? Is het een lach om zijn emoties te onderdrukken en houdt hij zich sterk?

Ongelofelijk

Het raakt mij. Het raakt ons. We luisteren naar zijn verhaal, we krijgen een brok in onze keel. Op dat moment gaan er verschillende gedachten en emoties door mij heen. Hoe oneerlijk is het dat je op 20 jarige leeftijd op vakantie gaat naar Thailand en daarna nooit meer terug komt, je opgepakt wordt omdat er toevallig in het pand waarin je verblijft drugs is gevonden van de huisbaas, hoe oneerlijk is het dat je geen eerlijk proces krijgt? Je de doodstraf krijgt en je een aantal jaar in deadrow zit met een kogel van 8 kilo om je been in de wetenschap dat het elk moment met je gedaan kan zijn? Dat je vervolgens levenslang krijgt in de hel op aarde, waar corruptie en geweld aan de orde van de dag zijn?!

Dat je maatje waarmee je was opgepakt na 10 jaar vrijkomt en terug mag naar Nederland en jij tot je dood in de gevangenis moet blijven omdat je geen geldig paspoort hebt?! Dat je door een mislukte operatie in het gevangenisziekenhuis de ziekte ALS overhoudt en je geen geld hebt om medicatie te kunnen kopen?! Hoe oneerlijk is het dat je 35 jaar bent, al 15 jaar gevangen zit en je een zoon hebt die je al 15 jaar niet gezien hebt en die je niet mag en kan bellen?!

Overleven in zo’n hel, hoe hou je dat vol??

Het is een wonder dat hij nog leeft na 15 jaar in die hel. Gevangene die ziektes met zich mee dragen, ziektes die verspreid worden via het vervuilde water, het open riool, de slechte medische zorg, geen medicatie, het eten die je voorgeschoteld krijgt (zelfs de honden in Nederland zouden het niet eten), onder de doodstraf uitgekomen, de agressie die er plaats vindt en ga maar door….

Lian geeft aan pijn te hebben in zijn lichaam en dat hij helaas geen medicijnen kan krijgen via de Nederlandse ambassade. Ik vraag me in gedachten af hoe iemand mentaal en lichamelijk zoveel leed kan doorstaan. Ik kijk weer in zijn ogen, ik moet mijn eigen tranen onderdrukken. Wat heb ik een bewondering en respect voor de man die tegenover mij zit die ik niet eens ken en net voor het eerst spreek.

Ik ben geen naïef en goedgelovig persoon. Ik ben kritisch, sceptisch en neem dingen niet zomaar voor waar aan. Maar ik voel gewoon aan alles dat deze man onschuldig is. Ik heb in Nederland voor mijn werk dag in dag uit contact met mensen die een ernstig delict hebben gepleegd, moordenaars, verkrachters, pedofielen….

Dit verdiend werkelijk niemand!

Maar deze man…nee…en ook al zou ik ernaast zitten en is hij wel betrokken geweest bij de drugs…dan nog…niemand verdient het om zo te moeten (over)leven. NIEMAND!

In Nederland zou je voor hetzelfde een taakstraf krijgen of een korte gevangenisstraf. In Thailand krijg je levenslang of de doodstraf. De gevangenis in Nederland is een 5 sterrenhotel in vergelijking met de gevangenis in Thailand. Zelfs zwervers zijn beter af…

Op de vraag hoe hij het vol houdt in deze hel geeft hij aan dat zijn zoon hem op de been houdt. Op zijn verjaardag en met kerst stuurt hij een kaartje naar hem. Bellen is niet mogelijk in de gevangenis (mits je een cipier omkoopt voor heel veel geld). Ook de mensen die hem komen bezoeken en hem moed inspreken houdt hem staande. Hij geeft aan dat hij kookt voor andere gevangene en hun was doet om zo toch wat geld te kunnen verdienen. Want als je geen geld hebt, heb je niets. Alles draait er om overleven.

Van deathrow naar levenslang

De jaren in de dodencel waren heel zwaar voor hem, hij kon niet in slaap komen ’s avonds. Het geluid van kettingen die bewegen als iemand draait in zijn slaap, de onzekerheid, het piekeren. Niet wetende wanneer het ‘jou beurt is”. Hij heeft heel veel mensen zien door draaien en gek worden. Hij heeft ook al veel medegevangenen, waar hij bevriend mee is geraakt, verloren. Deze zijn gestorven.

Ook hebben we het over leuke dingen, hij verteld dat hij vroeger een keer op vakantie naar Rusland is geweest. Hij genoot van de kou en het weer daar. Hij verlangt terug naar die kou. Ik dacht bij mezelf, verlangen naar kou? Maar toen vertelde hij verder. Na 15 jaar te leven in de hitte, bij temperaturen van tussen de 30 en 40 graden dag in dag uit, amper schaduw buiten en binnen in de cel met 20 man hutje mutje naast elkaar en 1 ventilator. Schoon en koel water om je mee te douchen is er niet. Ja dan kan ik me heel goed voorstellen dat je verlangt naar kou…

We horen een bel, de 45 minuten zijn om. Ik vraag of we nog wat voor hem kunnen kopen in de gevangeniswinkel. Hij zou graag 2 pakken rijst willen. Hij bedankt ons vriendelijk, wenst ons een fijne kerst, lacht, zwaait en het is tijd om te gaan. Daar zitten we dan met een brok in onze keel..

Onvoorstelbaar…

We lopen terug naar de uitgang, onderweg bij de gevangeniswinkel kopen we rijst voor hem en laten we een geldbedragje overmaken voor Lian. Dat is voor ons gevoel wel het minste wat we voor hem kunnen doen.

Zwijgend lopen we de gevangenis uit, onder de indruk van alles en verdrietig in de wetendheid dat Bangkwang voor altijd zijn thuis zal zijn…

Moniek & Susan